Ανάφη: Διακοπές μακριά από τον κόσμο!

Στην Ανάφη, κάποιον Αύγουστο, κάποιας χρονιάς. Μεσημεριανή κάψα, τζιτζίκια σε οργασμό, το μελτεμάκι να λυγίζει τα ελίχρυσα. Ο ήλιος τα χτυπάει από το πλάι κι αυτά λάμπουν. Γενική ησυχία. Ίσα που ακούγεται κάποιο παλιό νησιώτικο από ένα ξεχασμένο τρανζίστορ. Η μπίρα είναι τόσο παγωμένη στης Μαργαρίτας στο Κλεισίδι που «ιδρώνει» πριν καλά καλά την πιάσεις. 

Η Ανάφη μπορεί πια να βρίσκεται εντός τουριστικού ραντάρ, όμως κάποια πράγματα δεν θα αλλάξουν ποτέ. Κατ’ αρχάς είναι το φως της. Εχει κάτι ιδιαίτερο, σχεδόν μεταφυσικό και κρυστάλλινο, που κάνει τα πάντα να λαμποκοπούν. Καθώς ένα μεγάλο της τμήμα είναι άχτιστο, ο νυχτερινός ουρανός αποκτά την έναστρη εκδοχή που χάνει στις κατοικημένες ζώνες λόγω της φωτορρύπανσης.

Ύστερα, είναι η ανέγγιχτη χώρα της με τα δαιδαλώδη στενάκια και την παραδοσιακή αρχιτεκτονική της. Είναι πολύ ωραία η αίσθηση να στέκεσαι κάτω από ένα παραδοσιακό βόλτο, αυτήν την τοξωτή καμπύλη στην οροφή που έχουν τα χτίσματα στη Σαντορίνη και την Ανάφη. Σε αγκαλιάζει προστατευτικά και σου μαλακώνει την καρδιά.

Οι παραλίες της Ανάφης

Γνωστή για τις παραλίες της –η τριλογία είναι Κλεισίδι, Ρούκουνας, Κατσούνι– έχει νερά δροσερά και αναζωογονητικά, προφυλαγμένα από τη μανία του βοριά που σαρώνει τη Χώρα λες και θέλει να την ξεριζώσει. Ομως εμένα με γοήτευσε ιδιαίτερα η ενδοχώρα, οι εκτάσεις που χάνεται το μάτι χωρίς να βλέπει κτίσμα, παρά μόνον τα Μνημόρια. Είναι κάτι εντελώς αναφιώτικο, μικροί λευκοί ναϊσκοι – οστεοφυλάκια που στέκονται στα κτήματα πολλών οικογενειών του νησιού, έτσι ώστε οι πρόγονοι να καμαρώνουν την προκοπή των απογόνων.

Η Ζαμπέτα Αλεξοπούλου ή παπαδιά όπως είναι γνωστή, μιας και ήταν η σύζυγος του παπά έχουν μαζί με τα δύο της παιδιά το κτήμα Ρούκουνα. Κτήμα με παραδοσιακή ταβέρνα, με ιστορία 30 χρόνων, πλάι στην ομώνυμη παραλία. Πασίγνωστη για την φιλοξενία που προσφέρει κάτω από τα τεράστια αλμυρίκια της στους ελεύθερους κατασκηνωτές και τα υπέροχα γαλάζια της νερά. Ό,τι προσφέρει το μαγαζί στους επισκέπτες το καλοκαίρι αλλά και ό,τι καταναλώνει η οικογένεια το χειμώνα, προέρχεται αποκλειστικά από το κτήμα. Σε αυτό, εκτός από τα δέντρα, το αμπέλι και τους μπαξέδες με τα χόρτα, τις ντομάτες, τις πιπεριές, υπάρχουν κουνέλια, κότες, κοκόρια, χήνες και κύκνοι. Οι κατσίκες όμως κατέχουν περίοπτη θέση.

Στην Ανάφη σήμερα

Βέβαια η Ανάφη έχει αλλάξει από τότε – τώρα αρκετός κόσμος την επισκέπτεται. Άλλοι για το ελεύθερο κάμπινγκ στον Ρούκουνα, άλλοι για την απίθανη Χώρα της και τις πολλές αμμώδεις παραλίες με εύκολη πρόσβαση. Εγώ, πάλι, για τα μονοπάτια της στις άγονες πλαγιές, για το «Αρμενάκι», όπου πίνεις ρακόμελα ενόσω ο Μάρκος παίζει το μπουζούκι του, για το ξημέρωμα στην Παναγιά την Καλαμιώτισσα, όταν ξυπνάς μετά από μια πρωτόγνωρη νύχτα με σλίπινγκ μπαγκ πάνω στον δεύτερο μεγαλύτερο (μετά το Γιβραλτάρ) βράχο της Μεσογείου και αντικρίζεις μόνο το Αιγαίο και την ωραιότερη ανατολή της ζωής σου.

Για περισσότερες φωτογραφίες, νέα και προορισμούς, ακολουθείστε το

 It Girl στο Facebook

Leave A Comment

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *